'Wat gebeurt er als je écht durft te spelen met een kind en dat spel aangrijpt om doelen in te voegen, met de talentbril op en de gevoelsverkenners bij de hand? Dan kan een zandbak met Pokémons transformeren in een veilige proeftuin voor emotionele flexibiliteit en het stappen zetten in het overwinnen van angsten.'
Soms zijn woorden of puur een gesprek voor een kind te groot, te spannend of niet passend, vanwege de leeftijd of gewoon, omdat het niet passend is. Maar in de veilige wereld van spel en verbeelding komt het échte verhaal vaak zo mooi bovendrijven. Ik deel graag een voorbeeld met jullie vanuit Flint kindercoaching: Laatst had ik een begeleidingsmoment met een jongetje van zeven jaar. Laten we hem Cas noemen😊. Ik ga sinds een tijdje naar hem thuis om hem te begeleiden. De tafelzandbak vindt hij prachtig. Cas is zeven jaar oud, is onder andere slim, fantasierijk en zorgzaam. Zijn ouders geven aan, dat hij zich thuis regelmatig verveelt; hij stelt zich dan afwachtend en afhankelijk op. Ook heeft hij geregeld last van angsten: voor zoemende beestjes, voor het slapengaan (monsters) en voor het proberen van nieuwe dingen (zoals hockey), als hij niet zeker weet of er vriendjes meedoen. Daarnaast vindt hij het vaak moeilijk als situaties anders lopen dan hij had verwacht of gehoopt.
De leiding geven in het verhaal De afgelopen twee sessies doken we samen helemaal in zijn leefwereld. Hij kreeg de volledige leiding over ons verhaal, en aangezien hij helemaal 'aan' gaat op Pokémon, werd de rode draad: het vangen van nieuwe Pokémons bij een kasteel en een vulkaan. Hij koos een Playmobil-poppetje voor zichzelf en één voor mij uit. Tijdens het spelen kwamen zijn prachtige talenten direct naar voren:
- Als ontstaansbegrijper wist hij me alles te vertellen over de Pokémons: wat ze kunnen, hoe ze heten en bij welke soort ze horen.
- Als sterkte-architect en stille helper ondersteunde hij mij ( mijn poppetje) fantastisch, toen ik het spannend vond in het verhaal. Hij zei heel bemoedigend: “Jij houdt toch zo van dieren en weet er veel van? Je hoeft niet bang te zijn voor die bijen.”
Uitdagen en angsten spiegelen Gaandeweg voerde ik subtiel elementen aan het spel toe, die aansloten bij zijn aanwezige angsten. Dit deed ik vanuit de positie dat mijn poppetje de dingen juist spannend vond en hem hard nodig had om ze te overwinnen. Zo brachten we ook twee bijzondere plekken in het zand aan met behulp van miniatuurtjes en Okidootjes (veerkrachtkaartjes):
- 'Het zoemende, ik blijf er rustig en veilig BIJ-bos'
- 'Het stap-voor-stap, ik kom steeds verder-zwembad'
De Gevoelsverkenner in actie: Toen we doorspeelden, bracht ik een situatie in, die zijn flexibiliteit uitdaagde. Mijn poppetje wilde heel graag een grote toverstaf gebruiken om Pokémons mee te vangen. Dit paste totaal niet in zijn planning en hoe het spel volgens hem 'hoorde' te gaan. Hij keurde het onmiddellijk af. Op dat moment zette ik het spel heel bewust even stil. Ik legde hem uit dat ik nu 'doe-alsof/toneel-speel', dat ik echt heel verdrietig ben dat de toverstaf niet mee mag doen. Ik nodigde hem uit om samen naar de gevoelsverkenners te kijken. Hoe voelde het vanbinnen bij hem toen ik iets heel anders wilde dan hij had verwacht? Hij wees de graver als gevoelsverkenner aan: “Ik ga dan heel erg lang bedenken wat er allemaal anders zal kunnen gaan en hoe dat dan niet meer gaat gebeuren, zoals ik gedacht had.” En tja, vanuit die positie kon die toverstaf er écht niet bij. Ik complimenteerde hem dat hij dit zo ontzettend goed kon uitleggen.
Omdat hij ook het talent van de sfeervoeler heeft, merkte hij dat de situatie voor mij niet fijn was. Toen ik vroeg welke gevoelsverkenner hem zou kunnen helpen, koos hij de hartopener. Wat ontzettend knap en mooi! Ik liet het moment daar rusten en we stapten weer terug in het spel.
Een prachtig resultaat Na een tijdje spelen, keerden we terug naar de gevoelsverkenners. Tot mijn grote verbazing, had hij zélf de graver al buiten de kuil gezet: “Het graven is al gestopt,” vertelde hij trots. En helemaal aan het einde van de sessie zette hij de graver definitief bij de hartopener: de toverstaf mocht meedoen! Wat een enorme groei in flexibiliteit in zo’n korte tijd. Wat ben ik ongelooflijk trots op hem!
